குயில் எங்கோ
நிறுத்தாமல்
கூவி அழைக்கிறது..
கூக்குரலில் உணர்வுகளைக்
குழைத்து அழைக்கிறது!
என்ன அதன் எண்ணம்?
ஏனிந்த ஏக்கம்?
என்னென்று புரியாத
உணர்ச்சிக் கலவைகளின்
உன்னதக் குரலோசை !
இணையைத் தேடி
அழைக்கிறதா?
இன்பம் தன்னைப்
பகர்கிறதா?
மனது க்கோர்
துணைக்காக
மனம் கசிந்து
கரைகிறதா?
ஆடொன்று
தன்குட்டி
தனைத் தேடிக்
குரலெழுப்பும்
ஏக்கத்தின் பிரதிபலிப்பு
இதன் குரலில்
காண்கிறதே !
இணைகாணா
துக்கம்தான்
தொடர் குரலாய்க்
கூவித்
துளைக்கிறதோ
மௌனத்தை ?
மணம் வீசும் மாம் பூக்கள்
மாம்பிஞ்சாய் தாம் மாறிக்
கொஞ்சும் மதலையெனக்
குலைகுலையாய் தொங்குமொரு
மாஞ்சோலை தனிலேயோர்
மூலையிலே வந்தமர்ந்து
முறைவைத்துக் குரலெழுப்பும்
குயிலின் மனக்குறைதான்
என்னென்று புரியாதோ?
வெந்தமனம் தணியாதோ?
காற்றினால் அலைக்கழிந்த
மாம்பூக்கள் தாமுதிர்ந்து
சருகாகி மிதிபட்டுச்
சாகும் கொடுமைதனைக்
குயிலொன்றே அறியும்!
அதன்
குரலொன்றே மொழியும் !
கொடுங்காற்று பேயாகச்
சுழன்றடித்து வீசும்வரை,
சூல்கொண்ட மேகங்கள்
சுமைதாங்க முடியாமல்
சுமந்த நீரதனைப்
பெருமழையாய்
பேரிரைச்சல் தன்னோடு
பொழிந்து தள்ளுகின்ற
காலம்வரை
குயிலதனின் கூவல்
நிற்காது !
இன்னும் கூவிக்
குறை சொல்லக்
குறையொன்றும் இல்லாத
நிலையெய்தும் காலம்வரை,
அதன் கூவல்
கேட்கும்,
நிற்காது !
அது
கூவ மறக்காது !
தமிழாக்கம்
கிருஷ்ணமூர்த்தி பாலாஜி
16 05 2018
Original lines in English by LILY SWARN :
The Koel cannot stop
It simply has to call out
Insistently
It’s tough to decode the emotion
Is it a joyful note
Full of euphoria ?
Or a searching cry
Like a sheep bleating for its lamb ?
Perhaps it’s an inquisitive shout out to its mate
The tenor and tone remains constant
While the fragrant bunches of mango blossoms
Become tiny green baby mangoes clustered on a branch
The Koel knows that the winds have blown away a few flowers
Those that were not destined to be fruit
They got trampled under shoes
The Koel sits hidden amidst the deep green pointed leaves
She will keep up her yearning calls
Till the monsoon rains thrash the parched land
The damp winds heavy with desire
The coal black clouds gathered in an assembly
Till her throat tells her to stop
There is nothing more to sing for .
Copyright Lily Swarn 15.4.2018
No comments:
Post a Comment